http://www.wrestlemania.pun.pl Wrestlemania Forum pl http://backend.userland.com/rss http://www.wrestlemania.pun.pl/viewtopic.php?pid=41#p41 41@http://www.wrestlemania.pun.pl
Link:

www.ultramugen.pun.pl]]> Sobota 23 Maj Sobota 23 Maj http://www.wrestlemania.pun.pl/viewtopic.php?pid=40#p40 40@http://www.wrestlemania.pun.pl Potrzebuję pomocy na forum tak więc postanowiłem zebrać grupę Moders-Team (Moderatorzy)

Jako iż forum nie jest zbyt duże będzie ich 4:

Aby się zapisać trzeba mieć powyżej 10 postów.

Gdy już otrzyma się tą rangę trzeba wybrać sobie kolor, którym będzie dany moderator operować.

Zapisujcie się!]]> Sobota 23 Maj Sobota 23 Maj http://www.wrestlemania.pun.pl/viewtopic.php?pid=39#p39 39@http://www.wrestlemania.pun.pl Sobota 23 Maj Sobota 23 Maj http://www.wrestlemania.pun.pl/viewtopic.php?pid=38#p38 38@http://www.wrestlemania.pun.pl
Ja zacznę :

Pizza]]> Sobota 23 Maj Sobota 23 Maj http://www.wrestlemania.pun.pl/viewtopic.php?pid=37#p37 37@http://www.wrestlemania.pun.pl
Dobrze, ja zaczynam :


gtfryht6yhgt]]> Sobota 23 Maj Sobota 23 Maj http://www.wrestlemania.pun.pl/viewtopic.php?pid=36#p36 36@http://www.wrestlemania.pun.pl
        * 1x World Heavyweight Champion
        * 1x WWE Intercontinental Champion
        * 1x World Tag Team Champion (z Edge'm )
        * 3x WWE Champion
        * 1x Royal Rumble 2009 Winner

    * Ohio Valley Wrestling

        * 2x OVW Hardcore Champion]]> Sobota 23 Maj Sobota 23 Maj http://www.wrestlemania.pun.pl/viewtopic.php?pid=35#p35 35@http://www.wrestlemania.pun.pl
Randy Orton należał do najsilniejszej w swoim czasie grupy w WWE, Evolution, razem z Batistą, Rickiem Flairem i Triple H, jednak został z niej wyrzucony po tym gdy jako najmłodszy wrestler w historii zdobył pas mistrzowski World Heavyweight Championship po walce z Chrisem Benoitem na gali SummerSlam. Triple H widział, że Randy staje się coraz lepszy i wkrótce zacznie mu zagrażać. Po rewanżu Ortona i Benoita, Triple H wraz z Batistą i Flairem postanowili pokazać Ortonowi kto jest lepszy i gdy po wygranej walce celebrował wraz z nimi zwycięstwo, pobili go. Orton wcześniej zdobył też pas mistrza Interkontynentalnego w walce z Robem Van Damem. W późniejszych walkach Randy odnosił sukcesy na galach Pay Per View, takich jak Survivor Series w drużynie rosteru SmackDown! (walczyli w nim m.in. Randy Orton, Bobby Lashley, Rey Mysterio, JBL, Batista) przeciw rosterowi RAW (Shawn Michaels, Chris Masters, Kane, Big Show ,Carlito).

2006-2007

W czasach, gdy ponownie powstał team DX (D-generation X), Edge zaproponował Ortonowi stworzenie teamu, Randy zgodził się i powstał team Rated RKO. Edge i Randy Orton zdobyli pas mistrzów drużynowych (WWE World Tag Team Championship). Pomimo tego, że Rated RKO był jednym z lepszych teamów, doszło do jego rozwiązania.

2007

Gdy pas mistrza WWE posiadał John Cena, Orton chciał go zdobyć za wszelką cenę. Przy każdej walce pomagał przeciwnikom Ceny. Na gali Summerslam 2007 doszło do spotkania Ortona z Ceną. John bronił pasa, Orton był pretendentem. Wygrał John Cena, ale bardzo blisko zwycięstwa był Randy, lecz po wykonaniu RKO upadł i doznał kontuzji, co wykorzystał Cena do zakończenia walki i tym samym zatrzymania pasa. 1 października 2007 John Cena po walce z Mr.Kennedym zerwał jeden z mięsni klatki piersiowej, a dotatkowo został zaatakowany przez Ortona. John Cena musiał oddać swój tytuł i wycowfać się jakiś czas z WWE. Pas WWE został bez właściciela. W tych okolicznościach WWE zadecydowało o oddaniu pasa na No Mercy 2007 głównemu pretendentowi, czyli Ortonowi. Triple H uważał jednak, że pas należy się jemu, a nie Legendarnemu Zabójcy. WWE zadecydowało o walce na tym samym PPV Triple H vs. Orton. Zwycięstwo w walce odniósł King of Kings i to on stał się nowym posiadaczem pasa WWE. HHH walczył w obronie zdobytego pasa z Umagą. Wygrał, ale został dość mocno poobijany. W tej sytuacji Randy Orton zdecydował się wykorzystać prawo do rewanżu jeszcze tego wieczoru. Trzy walki o pas WWE na jednej gali!!! W rewanżowym meczu Last Man Standing The Legend Killer wykonał RKO na Triple H na stole komentatorskim, w związku z zym nie był on w stanie 2 ciągu 10 sekund wrócić na ring, dlatego nowym mistrzem WWE został Randy.

2008

Orton stracił swój tytuł na Backlash 2008 na rzecz Triple H w Fatal Four Way Elimination Match. Oprócz nich walczyli jeszcze JBL i John Cena. Randy w rewanżu walczył z Triple H o pas WWE na Judgement Day 2008 w Steel Cage match, ale przegrał. 1 czerwca 2008 roku, podczas One Night Stand był pretendentem do pasa WWE Championa. Podczas walki Orton niefortunnie wypadł za ring i złamał obojczyk. Musiał wycofać się z walk na 3 miesiące.

Randy powrócił na ring 1 września 2008 roku, ale jeszcze nie walczył. Mimo to, dał o sobie znać. Podczas gali Unforgiven 2008 kopnął CM Punka w głowę, przez co Punk nie mógł wziąć udziału w Scramble Matchu i tym samym został pozbawiony pasa WHC.

Na Survivor Series Randy Orton był kapitanem drużyny, która pokonała drużynę Batisty. A konkretniej, na ringu pozostali Orton i Cody Rhodes.


2009

19 Stycznia 2009 roku Randy Orton pokłócił się z General Manager RAW, Stephanie McMahon. Orton wyszedł na ring, gdy byli na nim Stephanie i jej ojciec, prezes WWE, Vince McMahon. Orton żądał przeprosin, gdyż Stephanie wcześniej go uderzyła w twarz. Vince McMahon sam zamierzał załatwić z nim sprawę. Zamierzał już nawet zwolnić Randy'ego ale ten, by do tego nie dopuścić, zaatakował pana McMahona, wykonując mu również swoje zabójcze kopnięcie. Tydzień później na RAW Randy oświadczył, że atak był spowodowany tym, że Randy ma pewne zaburzenia psychiczne (IED), podobnie jak 16 milionów Amerykanów i robi się agresywny, gdy zostanie przed kogoś sprowokowany. Orton powiedział, że został uderzony w twarz przez Stephanie, tym samym został sprowokowany i nie może ponosić odpowiedzialności za to, co stało się później. Co więcej, WWE wiedziało o tej chorobie, dlatego jeżeli zostaną podjęte przeciwko niemu jakieś działania dyscyplinarne, to poda on do sądu organizację.

Ostatecznie Randy pozostał w WWE, dodatkowo w międzyczasie wygrał Royal Rumble Match 2009, co gwarantuje mu walkę o pas mistrzowski na WrestleManii 25. Na gali No Way Out Shane McMahon wyzwał do walki Ortona gdyż chciał się zamścić za swojego ojca. Walkę przegrał gdyż na ring wkroczyli Cody Rhodes i Ted DiBiase. Dzień po zakończeniu No Way Out Shane chciał rewanżu w walce Non-Sanctioned Fight.

Kiedy miał już skakać z górnej liny na Ortona i wykonać Coast-to-Coast pojawili się ponownie Ted DiBiase i Cody Rhodes. Randy kopnął Shane'a w głowę. Wtedy na ring weszła siostra Shane'a Stephanie McMahon razem z pomocą medyczną. Poprosiła Randy'ego aby go zostawił i wtedy Randy wykonał na niej RKO. Chwile później na ring wkroczył Triple H i przysiągł Randy'emu że tak tego nie zostawi.

Na Wrestlemanii XXV w main evencie przegrał walkę z Triple H'em, o pas WWE Championship.

Na Backlash 2009 odbyła sie walka Six Man Tag Team match o pas WWE Championship. Randy Orton, Cody Rhodes i Ted DiBiasse wygrali z Triple H, Shanem McManonem i Batistą. The Legend Killer został nowym WWE Championem.Na kolejnym pay per viev Judgement Day zobaczymy Randego Ortona w pierwszej obronie nowo zdobytego pasa Championa WWE w pojedynku z Batistą.]]> Sobota 23 Maj Sobota 23 Maj http://www.wrestlemania.pun.pl/viewtopic.php?pid=34#p34 34@http://www.wrestlemania.pun.pl Sobota 23 Maj Sobota 23 Maj http://www.wrestlemania.pun.pl/viewtopic.php?pid=33#p33 33@http://www.wrestlemania.pun.pl
Waga: 159 kg

Wzrost: 193 cm

Brat dwóch innych wrestlerów : Solofy Fatu (Rikishi) i Sama Fatu (The Tonga Kid).

Oficjalnie do WWE włączył go w 2006 roku General Manager ECW, Armando Estrada. Z początku walczył pod przydomkiem Jamal, z czasem zmienił go na Umaga i utrzymuje do dziś.

Osiągnięcia

   1. z kuzynem Mattem Anoai : 3-krotnie MCW Southern Tag-Team Champion i raz HWA Tag-Team Champion
   2. z Taio Keyą : Hawai Championship Wrestling Kekaulike Heritage Tag Team Champion oraz AJPW Uniefied World Tag Team Championa
   3. samodzielnie : 2-krotnie WWE Intercontinental Champion


Kariera Umagi

    Total Nonstop Action ( TNA )
    All Japan Pro Wrestling ( AJPW )
    Heartland Wrestling Association ( HWA )
    World Wrestling Entertainment ( WWE )
    Frontier Martial-Arts Wrestling | World Entertainment Wrestling ( FMW/WEW )
    Memphis Championship Wrestling ( MCW )
    World Wrestling Entertainment ( WWE )


Akcje

    * Samoan Spike,
    * Samoan Drop,
    * Samoan Splash,
    * Samoan Wrecking Ball,
    * Reverse STO.]]> Sobota 23 Maj Sobota 23 Maj http://www.wrestlemania.pun.pl/viewtopic.php?pid=32#p32 32@http://www.wrestlemania.pun.pl
        * PWI "Żółtodziób" roku (1996)

        * PWI Wrestler roku (1996)

        * PWI dało mu 6 miejsce wśród najlepszych wrestlerów w 2003 roku

    * World Championship Wrestling

        * WCW World Heavyweight Championship (2 razy)

        * WCW World Tag Team Championship (3 razy) – z Lex'em Luger'em (1), Sting'iem (1) i Scott'em Hall'em (1)

        * WCW World War 3 Winner (1996)

    * World Wrestling Federation / World Wrestling Entertainment

        * ECW Championship (1 raz)

        * WWE United States Championship (1 raz)

        * WWF/E Championship (2 razy)

        * WWF Hardcore Championship (3 razy)

        * WWF/E World Tag Team Championship (3 razy) – z The Undertaker'em (2) i Kane'm (1)

    * Wrestling Observer Newsletter awards

        * Żółtodziób roku (1996)

        * Najgorszy feud roku (1999) vs. The Big Boss Man

        * Najgorszy wrestler (2001, 2002)

        * Most Embarrassing Wrestler (2002)]]> Sobota 23 Maj Sobota 23 Maj http://www.wrestlemania.pun.pl/viewtopic.php?pid=31#p31 31@http://www.wrestlemania.pun.pl
    * Akcje kończące
          o Chokeslam (WCW / WWF/E) Showstopper (WWF)
          o Cobra clutch backbreaker – 2006; jako zwykły chwyt od 2008 – teraz
          o Final Cut (Spinning headlock elbow drop)
          o Right–handed knockout hook – 2008 – teraz
          o Showstopper / Hog Lock (Inverted facelock leg drop bulldog)

    * Akcje rozpoznawcze
          o Bearhug
          o Big boot
          o Cobra clutch
          o Forehand chop
          o Headbutt
          o Hip attack
          o Leg drop
          o Reverse thrown powerbomb
          o Sidewalk slam
          o Spear
          o Chodzenie po brzuchu lub plecach leżącego przeciwnika

    * Menadżerowie
          o The Taskmaster
          o Ric Flair
          o Jimmy Hart
          o Jim Strauser
          o Robert "Leprechaun" Taylor
          o Paul Bearer
          o Joy Giovanni
          o Shane McMahon
          o Vince McMahon
          o Paul Heyman
          o Vickie Guerrero

    * Nicki
          o The Big Nasty
          o The Extreme Giant (ECW)
          o The Great White
          o The World's Largest Athlete
          o The Big Boy

    * Muzyka wejściowa
          o "No Chance in Hell" - Jim Johnston
          o ''"Big" - Jim Johnston (1999–2006)
          o "Big" (Remix) - Mack 10, K Mac, Boo Kapone, & MC Eiht (2000)
          o "Crank It Up" - Brand New Sin (2006, 2008 – teraz)]]> Sobota 23 Maj Sobota 23 Maj http://www.wrestlemania.pun.pl/viewtopic.php?pid=30#p30 30@http://www.wrestlemania.pun.pl
Wspólnie z MTV stworzył swój reality show ,w którym przedstawiono codzienne życie jego rodziny. Program ten nazywał się Hogan Knows Best. Od 18 października 2008 ma w stacji CMT swój program Hulk Hogan Celebrity Championship Wrestling, w którym pokazuje jak "robić" wrestling. Prowadzi również razem z Lila Ali program Amerykańscy gladiatorzy. Okazjonalnie występuje w federacji World Wrestling Entertainment na gali RAW. Żona Hulka złożyła pozew o rozwód.Po ponad 20 latach ich małżeństwo się rozpadło. Hogan ma 196 cm wzrostu i waży 136kg.
Terrence Gene Bollea alias Hulk Hogan
Zobacz galerię na Wikimedia Commons:
Hulk Hogan

W latach 80., XX wieku, Hulk Hogan występował w federacji World Wrestling Federation, jako największy babyface rosteru. Terry w dosyć szybkim czasie stał się najbardziej popularnym, lubianym i rozpoznawalnym wrestlerem w federacji. W połowie lat 90. w wyniku afer sterydowych Hulk odszedł na emeryturę, po to aby podpisać kontrakt z największym rywalem WWF – World Championship Wrestling.

W 1996 roku Hulk Hogan z największego face'a stał się największym heelem federacji zakładając grupę NWO. Po upadku WCW w 2001 roku, Hogan przeszedł do WWE (w lutym 2002 roku), do federacji która go stworzyła i w której święcił swoje największe sukcesy.

Podczas długiej kariery wrestlera, Hulk zagrał w wielu filmach i serialach, dzięki którym zdobył jeszcze większą popularność. Okazjonalnie występuje w World Wrestling Entertainment, oraz jest managerem córki – Brooke Hogan.

Oficjalnie Hulk Hogan jest piętnastokrotnym mistrzem świata wagi ciężkiej, łącznie z bardzo cennymi pasami federacji American Wrestling Association. Fani Hulka są często nazywani Hulkamaniacs, sam wrestler wystąpił w grze Legends of Wrestling.


Hogan jest synem Pete'a Bollea i Ruth. We wczesnych latach grał w lidze major league baseball, oraz przez 10 lat grał na gitarze basowej w wielu grupach rockowych, między innymi w Ruckus and Infinity's End. Hogan zadebiutował na ringu dzięki Jackowi Brisco i jego bratu Geraldowi, którzy zwrócili uwagę na nieprzeciętną charyzmę młodego zapaśnika. Bollea był wielkim fanem wrestlingu jako dziecko, i jak każdy bardzo chciał zostać zawodowym wrestlerem. Przed debiutem blisko 2 lata spędził na treningach pod okiem legendarnego Hiro Matsudy. Podczas pierwszego treningu z Matsudą Terry niefortunnie złamał nogę.

19 sierpnia 1977 roku w Tallahassee na Florydzie Hulk stoczył swoją pierwszą profesjonalną walkę. Jako The Super Destroyer zremisował z B. Brian Blairem. Na początku swojej kariery Hulk znany był również jako Terry "The Hulk" Boulder oraz Sterling Golden. W tym też czasie Terry po raz pierwszy zdobył tytuł mistrza wagi ciężkiej – National Wrestling Alliance Southeastern Heavyweight Championships, uznawany w Alabamie i Tennessee. Bollea szybko również miał okazję walczyć o NWA World Heavyweight Championship, i w styczniu 1979 roku stanął do walki i niego z Harley Racem.


13 listopada 1979 roku Bollea zadebiutował w World Wrestling Federation jako heel, nazwany "The Incredible" Hulk Hogan. Podczas jednym z maratonów telewizyjnych, Hulk trzykrotnie walczył w Allentown w Pensylwanii pokonując jednomyślnie swoich przeciwników, którymi byli Harry Valdez, Paul Figueroa i Ben Ortiz. Miesiąc później, 11 grudnia Hulk zadebiutował na hali Madison Square Garden, pokonując w 11 minut i 12 sekund Teda DiBiase.

Managerem Hulka na początku kariery był "Classy" Freddie Blassie. Podczas swojego pierwszego pobytu w federacji, Hulk feudował między innymi z takimi gwiazdami WWWF (World Wide Wrestling Federation) jak World Heavyweight Champion – Bob Backlund, "Mr. U.S.A." Tony Atlas, oraz z gigantem i wielką gwiazdą federacji – André the Giantem. 9 sierpnia 1980 roku walkę Hulka Hogana z André The Giantem obejrzało 36 295 fanów. Walkę wygrał André the Giant. W 1981 roku sam Sylvester Stallone zaproponował Hulkowi Hoganowi rolę w filmie Rocky 3. Pomimo sprzeciwu prezydenta federacji – Vincenta J. McMahona, Hulk w filmie wystąpił, za co został zwolniony z WWF. Pomimo tego rola ta bardzo zwiększyła rzesze fanów i potencjał Hulka Hogana, i kilka lat później Hogan podpisał bardzo lukratywny, jak na owe czasy kontrakt z WWF.


Po nakręceniu filmu Rocky III, Hulk zadebiutował w federacji znajdującej się w Minnesocie – American Wrestling Association, której założycielem i promotorem był Verne Gagne. Hogan rozpoczął występy jako heel, i zatrudnił jako osobistego managera "Luscious" Johnny Valianta. W federacji szybko zauważono jednak potencjał Hulka i stał się największym face'em AWA.

Hulk Hogan szybko stał się pierwszą gwiazdą federacji i rozpoczął feud z mistrzem – Nickiem Bockwinkelem. Kilkakrotnie miał szanse na zdobycie tytułu, jednak promotor Verne Gagne nie widział u Hulka talentu wrestlera, i dwukrotnie przegrał walki w wyniku nieczystych akcji w wykonaniu Nicka. Hogan, niezadowolony zakulisowym obgadywaniem, zaprzestał występy w federacji AWA, i rozpoczął karierę w Japonii.

Hulk zrobił w szybkim czasie wielką karierę w Japonii w federacji New Japan Pro Wrestling, gdzie przez fanów nazywany był "Ichiban" (w tłumaczeniu – Numer 1). Po raz pierwszy w Japonii Terry pojawił się 23 maja 1980 roku, w czasie gdy na stałe występował w WWF. W ciągu kilku następnych lat Hulk walczył ze wszystkimi gwiazdami japońskiego wrestlingu począwszy od Tatsumi Fujinami a skończywszy na Abdullah the Butcherze. 2 czerwca 1983 roku Hulk Hogan wygrał turniej International Wrestling Grand Prix, pokonując w finale wielkiego Antonio Inoki przez nokaut. Hogan tworzył wraz z Inokim również Tag Team, i wygrali razem dwukrotnie turniej MSG Tag League, w 1982 i 1983 roku. Hulk dzięki pokonaniu Inokiego stał się w Japonii legendą rozpoznawaną do dzisiaj. Ma tam taką samą popularność jak w USA.

W roku 1983 Vince K. McMahon odkupił od ojca World Wrestling Federation, i zmienił ją z federacji regionalnej na federację narodową. Ogromna w tym miara Hulka Hogana, rozpoznawalnego dzięki roli w Rocky III, który został główną gwiazdą w federacji. 3 stycznia 1984 roku Hulk wrócił do WWF ratując Boba Backlunda z opresji. Niedługo później, 23 stycznia Hulk zdobył WWF Heavyweight Title, pokonując The Iron Sheika. Hulk trzymał pas nieprzerwanie przez następne 4 lata i 13 dni, pokonując takie gwiazdy jak André the Giant, "Mr. Wonderful" Paul Orndorff, Rowdy Roddy Piper, oraz King Kong Bundy. Na kanale CBS w sobotnie poranki emitowano serial ze znanym gwiazdorem nazwany Hulk Hogan's Rock 'n Wrestling.

31 marca 1985 roku odbyła się pierwsza, historyczna Wrestlemania. Hulk Hogan walczył w Tag Teamie ze znanym aktorem Mr. T. W latach 1985-1992, Hulk wystąpił na 7 z 8 galach Wrestlemania.

Na gali Wrestlemania III odbyła się legendarna walka Hulka Hogana. Zmierzył się on z niepokonanym od 15 lat Andre The Giantem. W rzeczywistości Andre przegrywał niejednokrotnie, jednak większość porażek była w wyniku dyskwalifikacji, a nigdy nie został położony na łopatki i odliczony do 3. Andre wyzwał Hulka Hogana do walki, i pojedynek odbył się 29 marca 1987 roku w Pontiac Silverdome w Pontiac, Michigan. Gale i triumf Hulka oglądało na żywo 93,173 fanów. Była to jedna z najważniejszych walk Hula w karierze. Uniósł on i pokonał ważącego 520 funtów zawodnika. Pojedynek ten był ogłoszony jako walka największej gwiazdy lat 70. (Andre), z największa gwiazdą lat 80. (Hulk). Po latach Hulk wyznał, że z ledwością podniósł wielkiego przeciwnika do bodyslam.

5 lutego 1988 roku Hulk stracił pas na rzecz Andre The Gianta w bardzo kontrowersyjnej walce, do której wmieszali się "The Million Dollar Man" Ted DiBiase oraz sędzia Earl Hebner. Po walce Andre oddał pas Tedowi jako warunki podpisanej umowy. Po tym wydarzeniu tytuł został zawieszony po raz trzeci w jego 25-letniej historii. Pas zdobył dobry przyjaciel Hulka Hogana – "Macho Man" Randy Savage, wygrywając turniej na gali Wrestlemania 4.

Po tej gali Hulk Hogan, wraz z Randy Savagem i Miss Elizabeth stworzyli Tag Team, nazwany The Mega Powers. Kilka miesięcy po tym wydarzeniu Tag Team się rozpadł w wyniku podejrzeń Randy Savage'a o romans Hulka z Miss Elizabeth. Feud między wrestlerami zakończył się walka na Wrestlemani V, 2 kwietnia 1989 roku, kiedy Hogan pokonał Savage'a i zdobył WWF Heavyweight Championship. W między czasie Hogan był na planie filmowym produkcji No Holds Barred. W tym czasie feudował ze swoim przeciwnikiem z filmu – Zeusem, do końca roku 1989. W 1990 roku Hulk wygrał Royal Rumble match, eliminując na końcu Mr. Perfecta. 1 kwietnia 1990 roku na gali Wrestlemania VI Hulk stanął do walki o tytuł mistrzowski z The Ultimate Warriorem. Wtedy też po raz pierwszy w swojej karierze w WWF niespodziewanie został odliczony do trzech.

Po Wrestlemanii Hulk rozpoczął feud z ważącym 460 funtów Earthquake'm. W maju 1990 roku podczas występu w "The Brother Love Show", Hulk został niespodziewanie zaatakowany przez olbrzyma, i doznał kontuzji żeber. Według komentatorów Hulk zniknął z powodu depresji po przegranej walce z Warriorem i chciał odejść na emeryturę, jednak Hulkster wrócił latem tego roku i na gali SummerSlam 1990 pokonał Earthquake'a.

24 marca 1991 roku Hulk stanał naprzeciw sympatyzującego z Irakiem Sgt. Slaughtera, i po raz trzeci zdobył WWF Championship na gali Wrestlemania VII. Pas ten przegrał kilka miesięcy później, 27 listopada na gali Survivor Series na rzecz The Undertakera. W tej walce Undertakerowi pomagał "Nature Boy" Ric Flair. 6 dni później jednak Hulk odzyskał tytuł pokonując Undertakera na specjalnej gali PPV – Tuesday In Texas. We względu na kontrowersje obu walk pas został zawieszony. Na gali Royal Rumble 1992, Hulk został przypadkowo wyeliminowany przez swojego przyjaciela Sida Justice'a. Po wygranej walce z Justicem na Wrestlemanii VIII 5 kwietnia 1992 roku, Hulk zapowiedział przejście na emeryturę. Justice był pierwszym zawodnikiem, który nie został odliczony do trzech po akcji kończącej Hogana – Leg Drop, co załamało psychicznie zapaśnika.

W gazetach chodziły pogłoski, że Hulk Hogan chce z WWF przejść do konkurencyjnej federacji WCW.


W czerwcu 1994 roku Hulk Hogan podpisał kontrakt z głównym przeciwnikiem Vince'a McMahona – Tedem Turnerem i jego World Championship Wrestling. W pracownikach WCW odżyła nadzieja na powrót Hulkomanii co przyczynić się miało do wzrostu zainteresowania federacją. Umowa Hulka Hogana pozwalała mu na samodzielne podejmowanie wszelkich decyzji dotyczących jego postaci. Kontrakt oficjalnie został podpisany 11 czerwca.

17 lipca nastąpił debiut Hulka Hogana w WCW i zdobył on od Rica Flaira najważniejszy tytuł – WCW World Heavyweight Championship. Po 18 miesięcznej koronacji i walkach z takimi przeciwnikami jak Flair, Vader, oraz Dungeon of Doom, Hogan coraz rzadziej pokazywał się w TV, jako że fani woleli oglądać młode utalentowane gwiazdy takie jak Chris Benoit i Eddie Guerrero. Oficjalnie do WCW Hulk powrócił 7 lipca 1996 roku jako heel.

W tym samym czasie Scott Hall i Kevin Nash opuścili WWF i podpisali kontrakty z WCW. Pojawili się w WCW jako "Outsiders", i od początku próbowali przejąć kontrolę nad federacją wspólnie z trzecim nieznanym członkiem (według pogłosem miał to być Bret Hart). Na gali Bash At The Beach Hall, Nash oraz ich partner zmierzyli się z gwiazdami WCW – Stingiem, Randy Savage'em i Lexem Lugerem. Kiedy Hogan wyszedł na ring, wszyscy spodziewali się tego, że zaatakuje Halla i Nasha, jednak ten dołączył do nich i wspólnie założyli grupę NWO (New World Order).

Po wielu latach bycia pupilkiem publiczności, Hogan przeszedł swój heel turn do dla wielu fanów było nie do przyjęcia. Niedługo później Hulk zmienił imię na Hollywood Hogan.

Po pokonaniu The Gianta na gali Road Wild 10 sierpnia 1996 roku Hulk ponownie zdobył tytuł WCW World Heavyweight Title. Pas ten trzymał do końca roku 1997, i w tym czasie pokonał wiele gwiazd między innymi Roddy Pipera i Randy Savage'a.

W grudniu 1997 roku na gali StareCade Sting pokonał Hogana i zdobył tytuł. W 1998 roku Hulk ogłosił ponowne zakończenie kariery. Zapowiedział start w wyborach prezydenckich w listopadzie 98. W styczniu 1999 roku Hulk powrócił do federacji i na gali Monday Nitro stanął twarzą w twarz z Kevinem Nashem (który po pokonaniu Goldberga był mistrzem federacji). Po rozpoczęciu walki Hogan tylko dotknął Nasha, a ten padł jak rażony prądem. Hulk odliczył przeciwnika do trzech i stał się mistrzem wagi ciężkiej. W tym samym momencie Hulk dołączył do grupy NWO Wolfpac. Na gali Uncensored 1999, Hogana pokonał Ric Flair i zdobył WCW World Heavyweight Title, a lipcu 1999 Hulk wrócił do federacji jako face. Jednak od października 1999 do lutego 2000 Hogan musiał w wyniku kontuzji odpocząć od występów. Po powrocie na ring w lutym 2000 roku Hulk rozpoczął feud z Lexem Lugerem, Riciem Flairem i Billy Kidmanem. Na gali Bash at the Beach 2000 Hulk miał stanąć do walki o tytuł z Jeffem Jarrettem. Tytuł zdobył, jednak z powodu bardzo kontrowersyjnej mowy wygłoszonej w jego stronę przez Vince'a Russo, Hulk postanowił odejść z federacji. Do końca kontraktu zostało już tylko kilka miesięcy i Hulk nie pojawił się na żadnej gali PPV. Dzięki zapewnionej klauzuli w kontrakcie mógł decydować o swojej postaci, co do końca występów robił. W wyniku posiadania pasa przez Hogana, Vince Russo stworzył nowy pas WCW World Heavyweight Championship, i do walki o niego stanęli Jeff Jarrett i Booker T. Po tym fakcie Hulk już nigdy nie pojawił się w telewizji w WCW.

Od lipca 2000 do listopada 2001 roku Hulk przestał pokazywać się publicznie. Bardzo mocno przeżył śmierć ojca – Petera w grudniu 2001 roku. Po ostatecznym upadku WCW w marcu 2001 roku Hulk postanowił wrócić do wrestlingu i zajął się leczeniem kontuzji kolan. Kilkakrotnie pojawił się w federacji swojego przyjaciela Jimmy Harta – XWF. W pierwszej walce w XWF Hogan pokonał Curta Henniga i zdecydował, że jest gotowy na powrót do wrestlingu i podpisanie kontraktu z WWE. Kontrakt podpisał w lutym 2002 roku i na gali No Way Out powrócił wraz z Kevinem Nashem i Scottem Hallem reaktywując NWO. 17 marca na gali Wrestlemania X8 stanął do walki z The Rockiem. To była jedyna Wrestlemania Hulka w której walczył jako heel, jednak pomimo tego pojedynek przyszło obejrzeć 68,237 fanów. The Rock pokonał Hulkstera, który chciał walczyć bez pomocy członków NWO.

Po walce Hulk przeszedł face turn i zdobył od Triple H Undisputed World Wrestling Federation Title. na gali Backlash. Podczas czempionatu Hulka federacja zmieniła nazwę na World Wrestling Entertainment, w związku z tym Hulk był ostatnim prawdziwym mistrzem WWF. Pas stracił na rzecz The Undertakera. Hulk Hogan podłożył się w walce z Brockiem Lesnarem, dla którego była to największa walka w historii jego występów. Po stracie pasa Hogan wziął trochę wolnego od federacji i powrócił dopiero na początku roku 2003. Na gali WrestleMania XIX Hulk pokonał właściciela WWE – Vince'a McMahona. Po tym fakcie odszedł z federacji i powrócił kilka tygodni później jako Mr. America.

Akcje

Atomic Leg Drop – jego finishing move

Power Up – pokazuje palcem na przeciwnika ze zdziwieniem, a uderza go kilka razy]]> Sobota 23 Maj Sobota 23 Maj http://www.wrestlemania.pun.pl/viewtopic.php?pid=29#p29 29@http://www.wrestlemania.pun.pl
Rey Mysterio powrócił na ring, po kontuzji ręki, dnia 7 lipca 2008, pokonując w tym samym dniu Santino Marellę. Niedługo po tym Kane napadł Reya na parkingu. Wrócił po kolejnej kontuzji na gale Raw, aby zemścić się na Kanie. Zastąpił Johna Cenę na Unforgiven w walce Scramble. Nastpnie na kolejnych galach feudował z Kanem. Ostatnio występuje w tagu z Shawn Michaelsem. Wygrał na Survivor Series z Kanem. Prowadził Feud z Mikem Knoxem. Na XXV Wrestlmani pokonał JBL i zdobył pas WWE Intercontinental Championship. Na Judgment Day obronił pas przed Chrisem Jericho.


Akcje Kończące

    * 619 (Six One Nine)
    * Droppin' Da Dime
    * Frog splash
    * Springboard seated senton
    * Springboard splash
    * West Coast Pop
    * Super hurricanrana - WCW
    * Tornado DDT - WCW / ECW
    * Crossbody


Osiągnięcia

Asistencia Asesoría y Administración

    * Mexican National Trios Championship (1 raz) - z Octagón i Super Muñeco
    * Mexican National Welterweight Championship (1 raz)
    * AAA Hall of Fame (w 2007 roku)

International Wrestling All-Stars

    * IWAS Tag Team Championship (1 raz) - z Konnan

Pro Wrestling Illustrated

    * PWI sklasyfikowało go 4 spośród 500 wrestlerów w "PWI 500" w 1999 roku

Tijuana, Mexico

    * Tijuana Hall of Fame (w 2006 roku)

World Championship Wrestling

    * WCW Cruiserweight Championship (5 razy)
    * WCW Cruiserweight Tag Team Championship (1 raz) - z Billy Kidman
    * WCW World Tag Team Championship (3 razy) - z Billy Kidman (1), Konnan (1), i Juventud Guerrera (1)

World Wrestling Association

    * WWA Lightweight Championship (3 razy)
    * WWA Tag Team Championship (1 raz) - z Rey Misterio
    * WWA Welterweight Championship (3 razy)

World Wrestling Council

    * WWC World Junior Heavyweight Championship (1 raz)

World Wrestling Entertainment

    * World Heavyweight Championship (1 raz)
    * WWE Intercontinental Championship (1 raz)
    * WWE Cruiserweight Championship (3 razy)
    * WWE Tag Team Championship (4 razy) - z Edge (1), Rob Van Dam (1), Eddie Guerrero (1), i Batista (1)

Wrestling Observer Newsletter awards

    * "Best Wrestling Maneuver" (1995) "West Coast Pop"
    * "Rookie of the Year" (1992)
    * "Best Flying Wrestler" (1995-1997, 2002-2004)
    * "Most Outstanding Wrestler" (1996)
    * Mecz roku (2002) z Edge vs. Chris Benoit & Kurt Angle, WWE No Mercy, 20 października 2002]]> Sobota 23 Maj Sobota 23 Maj http://www.wrestlemania.pun.pl/viewtopic.php?pid=28#p28 28@http://www.wrestlemania.pun.pl
John Cena ma 194 cm i waży 112 kg. John Cena rozpoczął treningi, by zostać wrestlerem, w 2000 roku w „Ultimate University”. W Kalifornii pod nadzorem Ultimate Pro Wrestling (UPW) występował pod nickiem „The Prototype”. W kwietniu 2000 roku w walce z Batistą wygrał pas UPW Heavyweight Champion. W 2001 roku Cena występował dla Ohio Valley Wrestling (OVW). W OVW „The Prototype” przez 3 miesiące był mistrzem wagi ciężkiej, a przez dwa miesiące mistrzem Tag teamowym z Rico Constantino.Jest jedynym zawodnikiem który był jednocześnie mistrzem WWE World Tag Team Championship ( z Shawnem Michaelsem ) i WWE Championship . Cena jest w tej chwili najpopularniejszym wrestlerem .

W WWE John Cena zadebiutował 27 czerwca 2002 roku w pojedynku (który przegrał) przeciwko Kurtowi Angle.

W Listopadzie 2002 roku Cena wraz z Billym Kidmanem wzięli udział w turnieju, który miał wyłonić pierwszych WWE Tag Team Champions, niestety odpadli w pierwszej rundzie. Tydzień później Cena zaatakował Kidmana, obarczając go winnym tej porażki.

Jakiś czas potem, gdy na SmackDown mieliśmy Halloween, Cena przebrał się za Amerykańskiego rapera, Vanilla Ice i wykonywał Freestyle rap. Następnego tygodnia Cena otrzymał nowy gimmick – raper. Wówczas powstał znany wszystkim jego slogan: „Word Life” .

W 2004 roku John Cena wystąpił na Royal Rumble, ale został wyeliminowany przez Big Showa. Oboje panowie prowadzili między sobą feud, który doprowadził ich do walki na WrestleManii 20, gdzie John Cena pokonał Big Showa i został nowym U.S Champion. Był to jego pierwszy pas mistrzowski w WWE.

Później wdał się w feud z Kurtem Angle, przez co Kurt przyczynił się do tego, że Cena stracił pas U.S Champions 8 lipca. Odzyskał go w październiku na No Mercy, ale potem stracił go już dwa dni później na rzecz Carlito, który wtedy debiutował w WWE.

Następnie ogłoszono, że Cena ma kontuzję i nie pojawi się przez miesiąc, w rzeczywistości John grał na planie filmowym do filmu: „The Marine”. Gdy powrócił na ring w listopadzie, pokonał Carlito i po raz trzeci został U.S Champion.

W 2005 roku Cena wziął udział w Royal Rumble Matchu ale został wyeliminowany jako ostatni przez Batistę.

Po pokonaniu Kurta Angle na No Way Out, Cena zaczął feudować z JBL’em. Początki były złe dla Ceny. Stracił pas U.S Championa na rzecz Orlando Jordana przez interwencję podczas ich walki JBL'a na rzecz Jordana. Feud z JBL’em zaprowadził ich na WrestleManię 21, gdzie John Cena pokonał JBL’a i po raz pierwszy wygrał pas WWE Championa. JBL chciał rewanżu i tak się stało, na Judgment Day, w meczu „I Quit Match”, jednak JBL znów wyszedł jako przegrany.

6 czerwca 2005 roku w wyniku draftu John Cena przeszedł do RAW. Jako że był posiadaczem pasa WWE Champion, ówczesny posiadacz pasa WHC, Batista przeszedł do SmackDown. John Cena trzymał pas WWE Championa aż do New Years Ewolution 2006, przez 280 dni (dokładnie tyle, co wcześniej JBL)

Początek 2006 roku nie był dla Ceny udany. Na pierwszej gali PPV tego roku, New Year's Revolution Cena bronił pasa mistrzowskiego w Elimination Chamber match. Po ciężkiej walce Cena obronił pas, ale tuż po jej zakończeniu przybyli Vince McMahon i Edge. Edge miał walizkę Money In The Bank i właśnie w tej chwili zamierzał ją wykorzystać. Po niespełna dwóch minutach Edge pokonał zmęczonego Cenę i został nowym mistrzem WWE. Cena nie puścił tego płazem i już na Royal Rumble odzyskał pas.

Po raz drugi Cena stracił pas na One Night Stand 2006 i znowu przez wykorzystanie walizki Money in the Bank, tym razem przez Roba van Dama (John Cena ma chyba pecha do tej walizki :), którą wygrał na WrestleManii 22 i wyzwał Cenę do walki o pas. Była to walka Extreme Rules. Walka zakończyła się zwycięstwem Van Dama, gdyż chwilę wcześniej pojawił się Edge, który zaatakował Cenę.(Tym razem John Cena trzymał pas 133 dni) Ta interwencja stała się początkiem ostrego feudu między oboma panami.

We wrześniu, na Unforgiven 2006 Cena po raz trzeci został mistrzem WWE, pokonując w TLC Matchu Edga.

John Cena w obronie swojego pasa pokonał wiele gwiazd WWE m.in dwukrotnie Umagę (na New Years Evolution 2007 w Last Man Standing match i na Royal Rumble 2007), Shawnem Michaelsem (miał z nim przez jakiś czas tag team, zdobyli nawet pasy World Tag Team Champions, ale rozpadł się na skutek feudu między nimi o pas WWE Championa. Do walki o ten pas doszło między nimi na Wrestlemanii 23 - przez wielu ten pojedynek jest uznawany za walkę roku 2007), The Great Khalim (Jugement Day i One Night Stand 2007) i wreszcie ostra rywalizacja z Randy Ortonem.

Trzymał pas mistrzowski aż do 1 października 2007 roku, kiedy to podczas walki z Mr. Kennedym doznał kontuzji naderwania ścięgna klatki piersiowej ( w okolicach ramienia). Co więcej, po meczu został zaatakowany przez Randy'ego Ortona, co na dobre wykluczyło go z gry. John Cena tym razem trzynmał pas mistrzowski aż 380 dni, czyli dłużej niż rok bez przerwy!!! Tym razem dołączył do grona wresterów, którzy dokonali podobnej sztuki m.in Bruno Sammartino, Hulk Hogan czy Bob Backlaud i wszedł do historii WWE.

John Cena miał pauzować sześć do ośmiu miesięcy, ale powrócił jednak na gali Royal Rumble 2008 po czterech miesiącach pokonując na końcu Triple H na Royal rumble Match. W lutym 2008 roku podjął walkę o pas WWE z Randy Ortonem, lecz Randy Orton po ciężkim pojedynku uderzył sędziego, został zdyskwalifikowany, ale pas został nadal w posiadaniu Ortona.

John Cena musiał pauzować 3 miesiące po kontuzji szyi (wypadnięcie dysku), której nabawił się podczas walki z Batistą na Summerslamie 17 sierpnia. Jednak na Survivor Series został zaplanowany jego powrót. Na SS zmierzył się z Chrisem Jericho w meczu o pas World Heavyweight Championa i wygrał. Na gali ppv Armagedon 2008 zmierzył się ponownie z Chrisem Jericho i obronił pas mistrza wagi ciężkiej .

Na Royal Rumble 2009 przeciwnikiem Johna Ceny był John "Bradshaw" Layfield (JBL), któremu wówczas niechętnie pomagał Shawn Michaels. W trakcie meczu sędzia został uderzony i wypadł poza ring. Michaels wszedł na ring żeby, jak wszyscy myśleli, wykonać Sweet Chin Music na Cenie, co dałoby wygraną JBL'owi. Jednakże Shawn wykonał swój finisher na JBL'u, ale chwilę później również na Cenie. HBK położył JBL'a na Cenie (co oznacza, że JBL pinuje Cenę) i opuścił ring. Przybiegł drugi sędzia i zaczął pin, jednak Cena nie dał się pokonać. Ostatecznie Cena pokonał JBL'a, broniąc pas World Heavyweight Champion.

Na gali WWE No Way Out 2009 John'a Cenę czekała ciężka próba. Musiał bronić pas w Elimination Chamber, przeciwko następującym przeciwnikom: Chris Jericho, Kane, Rey Mysterio, Kofi Kingston, Mike Knox. Przed rozpoczęciem jednak Kofi Kingston został zaatakowany przez Edga, który wczesniej na tej gali stracił pas WWE Champion na rzecz Triple H'a. Edge zajął miejsce Kofiego. Cenie nie udało się obronić pasa, został spinowany przez Edga, który na końcu pokonał Rey'a Mysterio i został nowym mistrzem wagi ciężkiej.

Na Monday Night RAW 2 Marca 2009 roku odbyła się rewanżowa walka o pas WHC pomiędzy Johnem a Edgem, który bronił pasa. Cena wygrał walkę, ale niestety przez dyskwalifikację, przez co Edge zachował pas. Cztery dni później na SmackDown! Cena zaatakował Edge'a i Big Show'a, którzy podpisywali kontrakt na walkę o pas WHC na WrestleManii 25. Podpisanie kontraktu zostało przełożone na kolejny tydzień. Na RAW 9 Marca, podczas ponownego podpisywania kontraktu, pojawił się Cena, który zapewnił sobie występ na WrestleManii 25, szantażując Vickie Guerrero. Cena pokazał film z ukrytej kamery, ujawniający romans Big Show'a z Vickie. W ten sposób na WrestleManii 25 odbyła się walka Triple Threat Match o pas World Heavyweight Champion, Edge vs Big Show vs John Cena. Zwycięzcą walki okazał się John Cena. Po wykonaniu Attitude Adjustment (dawniej zwane F-U) na Big Show'a i Edga, odliczył Big Show'a i zdobył pas mistrza wagi ciężkiej.

6 kwietnia na gali RAW na scenę wyszła Vickie Guerrero i ogłosiła się generalną menadżerką gal RAW. Zapowiedziała też walkę Last Man Standing na PPV Backlash, w której John Cena będzie musiał bronić pasa WHC przed Edgem. John Cena przegrał pas WHC na rzecz Edge'a. Ostatecznie Edge wygrał walkę, gdyż w momencie, kiedy wygrana John'a Ceny była niemal pewna, a Edge nie miał siły już walczyć, wtrącił się Big Show i zaatakował John'a Cene, rzucając go w reflektor. Edge wstał, a sędzia odliczył do dziesięciu i ogłosił Edge'a nowym mistrzem wagi ciężkiej. Na Judgment Day odbyła się walka John Cena vs Big Show. Początek zdecydowanie należał do Showa ale po kilku wymianach na deski poleciał Show i John odliczył go do trzech, dzięki tem w pewnym sensie zrewanżował się za porażkę nad Edge'm na Backlash, do której przyczynił się Big Show. Na RAW, które odbyło się dzień po Backlash byliśmy świadkami walki 2 vs 3. John Cena & Batista vs The Legacy. Wszystko doś wyrównane, lecz kiedy pod koniec walki Cena zmienił się z Batistą zaczeło się najlepsze. Animal wywalił wszystkich z ringu, a za ringiem John okładał krzesłem Big Showa, na dodatek na ring wbiegł Flair, pomógł Batiście wyczyścić ring tak aby Animal został sam na sam z Ortonem. W powtórce okazało się że Show wyszedł aby zaatakować Cenę, a Flair podal mu krzesło którym okładał olbrzyma. Walka zkończyła się zwycięstwem Ceny & Batisty. Big Show zapowiedział walkę na Extreme Rules, w której wezmą udział on i Cena. Będzie to submission match.

Jego ulubione akcje to: Five Knuckle Shuffle/You Can't See Me, Attitude Adjuster, STF, FU/Throwback, Fame Asser.

Jedne z najważniejszych walk Johna Ceny:

    * Wrestlemania 20: pokonuje Big Showa i wygrywa swój pierwszy pas United States Championa
    * No Mercy 2004: pokonuje Bookera T i zdobywa swój drugi pas US Championa
    * SmackDown! 16 listopada 2004: pokonuje Carlito i zdobywa swój trzeci tytuł US Champa
    * Wrestlemania 21: pokonuje JBL'a, wygrywając swój pierwszy pas WWE Championa
    * Royal Rumble 2006: pokonuje Edge'a i zdobywa swój drugi pas WWE Championa
    * Wrestlemania 22: pokonuje Triple H., zmuszając go do poddania się po wykonaniu STFU
    * Unforgiven 2006: ponownie pokonuje Edge'a, zdobywając swój trzeci tytuł Champa
    * Wrestlemania 23: degraduje Shawna Michaelsa, którego również zmusza do poddania się po STFU
    * Royal Rumble 2008:pokonuje Triple H, wyrzucając go za ring ponad górną liną i wygrywa Royal Rumble.
    * Wrestlemania 24: walczy w main evencie (walce wieczoru) o pas WWE Championship.
    * Survivor Series 2008: pokonuje Chrisa Jericho i wygrywa pas World Heavyweight Championa.
    * Wrestemania 25: John Cena Pokonuje Edga i Big Showa i zdobywa po raz drugi pas World Heavyweight Championa.

Seria na Wrestlemanii: 5-1

Pasy Johna Ceny:

    * 3x WWE Championship
    * 3x WWE United States Championship
    * 2x WWE World Tag Team Championship (wraz z Shawnem Michaelsem i Batistą)
    * 2x World Heavyweight Championship

Ohio Valley Wrestling

    * 1x OVW Heavyweight Championship]]> Sobota 23 Maj Sobota 23 Maj http://www.wrestlemania.pun.pl/viewtopic.php?pid=27#p27 27@http://www.wrestlemania.pun.pl           o 4x WWE World Heavyweight Championship
          o 1x WWE Tag Team Championship
          o 3x WWE World Tag Team Championship
          o 1x Zwycięzca Royal Rumble 2005

    * Ohio Valley Wrestling
          o 1x OVW Heavyweight Championship]]> Sobota 23 Maj Sobota 23 Maj